مدرس چه محتوایی ارائه می دهد؟
وضع بشر، کتابی درباب گذشته است. با این حال، این کتابی نه درباب بازگشت، بلکه درباب یادآوری است. آرنت در این اثر، با تحلیل سه ساحت بنیادین حیات عملی انسان، یعنی زحمت، کار، و عمل، روایت فراموششدهای از زندگی/ امر سیاسی را به انسان پساسقراطی/افلاطونی، یا به طور دقیقتر، به انسان مدرن، یادآوری میکند. او با تفسیر درخشان خود از عمل به مثابه امری پیشبینیناپذیر و بازگشتناپذیر، تفسیری از «امر انسانی»،یا صورتی از بودن در جهان را، متجلی میسازد که انسان زحمتکش و کارگر مدرن، با «تاریخ» و «فرآیندهایش» از آن بیگانه شده است. بیگانگی که عاقبت(حتی علیرغم پدیدار تولد و آغاز فرد انسانی) به انسانزدایی از انسان (پیروزی انسان اقتصادی یا حیوان زحمتکش) یا مسخ شهر انسانی به «گلهی بدون شبان» منجر میشود. در این معنا، همانطور که نیچه قابلیت خارقالعادهی انسان یونانی در همزیستی با «حقیقت مرگبارِ» اضمحلال فردیت انسانی، و اشتراوس روایت مسحور کنندهی فیلسوف یونانی درباب حیات نظری یا شیوهی زندگی فلسفی را به انسان مدرن یادآوری میکند (یادآوری که قرار نیست و نمیتواند صورتی از بازگشت باشد)، آرنت بودنِ سیاسی در جهان، با تمام شکوه و اضطرابش، را به انسان مدرن یادآوری میکند. انسان مدرنی که سیاست دارد، درباب سیاست سخن میگوید، اما سیاسی نیست. وضع بشر تفسیر دوباره و غیرمتافیزیکی این ایدهی قدیمی است که «انسان طبیعتاً حیوان سیاسی است».
سرفصل‌ها:
جلسۀ 1: مقدمات
جلسۀ 2: قلمروی عمومی و خصوصی
جلسۀ 3: زحمت
جلسۀ 4: کار
جلسۀ 5: عمل
جلسۀ 6: حیات عملی و عصر مدرن
دوره های مرتبط
بازخوانی کتاب تذکرة‌الاولیاء عطار
و گفت: ما به اندکی ادب محتاج تریم از آن که به بسیاری علم تذکره الاولیاء جامع‌ترین تألیف در بیان…
زن شبانۀ موعود: پردۀ پنجم؛ فروغ فرخزاد
فروغ فرخزاد، شاعری است «عصیان»گر، مقابل سنت تاریخی، وضعیت جامعه و هر آنچه که در زمانه تاریخی شاعر گریبان‌گیر زندگی اوست و تقدیر تاریخی او را رقم زده است، گاه سنگینی این تقدیر برای او که یک زن است چنان سنگین است که جز به رهایی و آزادی نمی‌اندیشد، رهایی و آزادی از همه قیود هستی. در این راه نه از از کفرگویی هراسی دارد و نه از بازگویی تمایلات زنانه و هوس‌آلود که در تاریخ شاعران زن کمتر سابقه‌ای دارد. او در این رهایی تنها یک پناه دارد، آن هم عشق.
رنج تنهایی، حضور دیگری و معنای زندگی
رنج تنهایی رنج ناشی از فقدان ارتباط اصیل است. در پی رنج تنهایی است که نیاز به ارتباط رخ می‌نماید؛ نیاز به دوست داشتن و عشق و حضور دیگری. ما غرق در جهان دیگری هستیم.
تنهایی فقدان حضور دیگری است اما نه هر دیگری، دیگری اصیل.
الهیات سیاسیِ دیالوگ قوانین افلاطون
هیچ دعوی الهیاتی نیست که مضمونی سیاسی در پی نداشته باشد، و هیچ سیاستی نیز بنا به طبیعت زندگی سیاسی، نمیتواند بدون دعوی الهیاتی امکان تحقق عملی داشته باشد. بر این اساس هر سیاستی که در عمل کار میکند و هر اندازه که کار میکند، ضرورتاً مبتنی بر صورتی از الهیات یا امری است که به نحوی رادیکال از شیوهی زندگی فلسفی (در معنای سقراطی کلمه) متمایز می‌گردد.
قوانین ثبت دیدگاه
از اینکه با ثبت نظر خود، ما را در جهت رشد و بهبود مدرسه عالی علوم انسانی یاری می‌کنید سپاس گزاریم. لطفا در هنگام درج نظر به نکات زیر توجه کنید: