مدرس چه محتوایی ارائه می دهد؟

ادبیات در این روزگار ملال‌آور زنگ تفریح خسته‌جانان‌ و ‌افسرده‌حالان نیست،اگرچه بغایت مفرح است و کمتر چیزی این میزان فرح و انبساط را در خود ذخیره دارد.ادبیات چنان لبریز از عشق است که از شعر و نثر بجا مانده از اسلافمان دلدادگی فوران می‌کند.به سراغ هر متنی از ادبیات کهن فارسی برویم گریبانمان را می‌گیرد که «عاشق شو ارنه روزی کار جهان سرآید». بزرگان ادبیات فارسی معلمان عشق و محبتند.مع‌الوصف ادبیات متوقف در عشق نیست،بالاتر از عشق را هم نشانمان می‌دهد: وارستگی. ادبیات مخزن‌الاسرار است و رازهای عالم را اگر محرمش شویم، فاشمان می‌کند. تاریخ ادبیات، لااقل در زبان فارسی همان تاریخ تفکر است و اگر بخواهیم حق کلام را ادا کنیم باید بگوییم ادبیات همان تفکر است. ما با ادبیات فکر می‌کنیم، راز می‌گشاییم، عاشق می‌شویم، روح خود را تلطیف می‌دهیم و حال بدمان را معالجه می‌کنیم. از این موضع و منظر است که با مولانا‌ به گفت‌وگو می‌نشینیم و از او می‌آموزیم و دل و ذهن خود را به کار می‌اندازیم.