فروغ فرخزاد، شاعری است «عصیان‌»گر، مقابل سنت تاریخی، وضعیت جامعه و هر آنچه که در زمانه تاریخی شاعر گریبان‌گیر زندگی اوست و تقدیر تاریخی او را رقم زده است، گاه سنگینی این تقدیر برای او که یک زن است چنان سنگین است که جز به رهایی و آزادی نمی‌اندیشد، رهایی و آزادی از همه قیود هستی. در این راه نه از از کفرگویی هراسی دارد و نه از بازگویی تمایلات زنانه و هوس‌آلود که در تاریخ شاعران زن کمتر سابقه‌ای دارد. او در این رهایی تنها یک پناه دارد، آن هم عشق.

سهراب سپهری هنرمندی که برای تنهایی هایش مأمنی چون “قریه چنار” و کویر های کاشان را برگزیده بود، از سرآمدان شعر نیمایی است که عنصرِ “تصویرسازی” ویژگی بارز اشعار او به حساب می آید. آثار او علاوه بر صمیمیت، لبريز از تصاویر بکر و تازه است که با زبانی لطیف و نرم و روان با مخاطب سخن می گوید. در نقاشی نیز متبحر بود.