هیچ دعوی الهیاتی نیست که مضمونی سیاسی در پی نداشته باشد، و هیچ سیاستی نیز بنا به طبیعت زندگی سیاسی، نمی‌تواند بدون دعوی الهیاتی امکان تحقق عملی داشته باشد. بر این اساس هر سیاستی که در عمل کار می‌کند و هر اندازه‌ که کار می‌کند، ضرورتاً مبتنی بر صورتی از الهیات یا امری است که به نحوی رادیکال از شیوه‌ی زندگی فلسفی (در معنای سقراطی کلمه) متمایز می‌گردد. بنابراین فلسفه‌ی سیاسی از حیث آنکه سیاست فلسفی است، می‌بایست خود بر صورتی از الهیات مبتنی باشد. این الهیات البته نه الهیات در معنای متعارف کلمه، بلکه دقیقاً همان چیزی است که فارابی به عنوان یک فیلسوف سیاسی سقراطیِ درجه اول آن را «کلام» می‌نامد و آن را ذیل «علم مدنی» مطرح می‌کند.